Friday, 21 March 2014

Sa Tuktok ng Mt. Pulag

Bukas, sa tuktok ng Pulag, isisigaw ko ang pangalan mo at aalingawngaw ito sa kabundukan ng Kordilyera. Maglalakbay ito hanggang marinig mo, paulit-ulit at walang hanggan, katulad ng pag-ibig ko. ###

Wednesday, 5 March 2014

Bakit tayo naririto (o kung bakit pinipili nating manatili)?

“Nasa Baguio ka pa rin?”

‘Yan lagi ang tanong ng mga blocmates at mga kaibigang matagal ko nang hindi nakikita at matagal nang iniwan ang Baguio pagkatapos ng kolehiyo. Isa ako sa mga iilang mas piniling maiwan sa lungsod na ito kaysa subukan ang buhay sa Maynila.

Katulad ng iba pang pagro-romanticize ng mga bagay-bagay na may kinalaman sa Baguio, mayroong “something” na kahit gusto kong ipaliwanag ay hindi ko masabi (ng diretso). Sa pananaw ng mga hindi nag-aral sa Baguio at nakikita lamang ito bilang pasyalan, maaaring mababaw na dahilan ang klima at kaunting polusyon pero ang esensya ay mas malalim pa sa pag-ibig na walang hanggan. Keme lang.

Dumating ako sa Baguio noong 2005 para mag-aral. Ayaw ko naman talaga noong una kasi wala sa unibersidad na papasukan ako ang kursong gusto ko pero dahil dito na rin naman nag-aaral ang mga kuya ko, mas ginusto ng magulang ko na sa Baguio na rin ako mag-aral.

Malaki ang adjustment ko sa Baguio community. Ang unang buwan ko sa boarding house ay tungkol lamang sa bahay. Nakikinig lang ako sa Coldplay at Urbandub, nakakukot sa kama, at hinihintay lang na maihi ako o matae bago bumangon.

Sa eskwelahan, sa likod lang ako ng classroom, kumakain ng Skyflakes kapag lunch. May pagka-inferior ako noon dahil iba ito sa highschool. Mula probinsya tungong lungsod, para akong nalulunod sa kulturang bago sa akin. Hindi ako makasabay sa unang taon ko sa kolehiyo at pakiramdam ko bago ang lahat sa akin lalo na’t talagang mapipilitan kang umasa lamang sa sarili mo.

Sumali ako sa schoolpaper at sa iba pang organisasyon sa eskwelahan. Nakakilala din ako ng mga kaibigan at naging malapit ako sa iilang mga kaklase at blocmates. Natuto akong manigarilyo pero humina naman ako sa alak dahil wala naman akong perang pag-inom.
Noong tumagal, nawala na ang hiya ko at hindi ko alam kung paano akong naging aktibo sa iba’t ibang bagay sa loob at labas ng kolehiyo.

Mahal ko ang Baguio dahil malamig, tanghali man o gabi. Mahal ko ang Baguio dahil hindi ko kailangan ng pera kapag lalabas. Mahal ko ang Baguio dahil sa mga tao, mga kaibigan, at mga kaganapan humubog sa akin at sa aking mga paniniwala at pilosopiya sa buhay.
Hinubog ng kultura ng Baguio ang bagong “ako” at bagong pagtingin sa buhay. Natuto akong umibig at magparaya.. Natuto akong tanggapin ang mga kasawian at gawin itong asukal para sa mas matamis na tagumpay ng paglimot at pamamaalam.

Maaaring mas malaking bahagi ng pagkakabighani ko sa Baguio ang mga taong nakasama ko, na ngayon ay wala na at kumikilos sa ibang larangan, ibang daigdig. Maaaring dahil din ito sa pisikal na katangian ng lungsod – ang hamog, ang mga ilaw, ang kultura sa umaga at sa gabi, ang mga liwasang saksi sa lahat ng pagbabago sa buhay ko.

Tinatanong ko rin naman ang sarili ko. Bakit nga ba narito pa rin ako matapos ang lahat-lahat?

Marami din namang masasakit na alaala ang Baguio pero pinili ko pa rin ito kaysa sa maraming oportunidad sa labas. Mas pinili ko ang Baguio kaysa sa pag-ibig na hanggang ngayon ay hinahanap-hanap ko pa rin.

Sabi ng mga kaibigan kong nakabase na sa Maynila, ito ang sakit ng mga nag-aral sa Baguio – takot sa paglisan sa nakasanayan, sa comfort zone.

Hindi ko alam. Maaaring may katotohanan lalo na sa mga tulad kong ikinasal ang sarili sa kabundukan.

Hindi ko pa nakikita ang sarili kong umalis ng Baguio ngayong taon o sa susunod na taon. Handa pa rin naman akong masaktan sa tuwing nakikita ko sa Facebook ang taong gusto ko na piniling iwanan ako dahil sa distansya at layo. Habang buhay din siguro akong magsisisi dahil sa mga oportunidad na pinalagpas ko. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, mananatili ako dito hangga’t nais pa rin ng puso ko.

Patuloy akong magmamahal sa isang karelasyong umaaruga sa akin sa mga gabing ako’y nilalamig, nag-iisa, at nangangarap ng mga bagay na hindi ko mahahawakan hangga’t nakapako ako sa pangakong pag-ibig sa kabundukan. ###

-repleksyon mula North EDSA tungong Mandaluyong sa loob ng taxi

Saturday, 1 March 2014

Ang alas kuwatro kong pag-ibig

Madaling araw na.

O Baguio, o Panginoon ng pag-ibig at alaala. Ibalik mo sa akin ang lahat ng panaginip na inagaw mula sa magdamag. 


Ibalik sa kapayapaan, sa himbing ng tulog 

katulad ng lungsod na inihehele ng hamog at lamig ng kabundukan. 

###