Sunday, 11 August 2019

Walang Hanggang Tag-ulan

Noong araw na nanalangin ako ng mas mahabang tag-araw ay ang araw na nawala ka. Kasunod noon, habang himbing ang daigdig, dumalaw ang unang ulan ng Hunyo: nagpakilala at nagbabala ng mas mahabang mga araw ng ulan.

Mula noon, bubuksan ng hamog ang umaga at ikinakalat ang sikat ng araw sa dingding at bintana. Ang paggising ay pakikipagtunggali sa pagitan ng panaginip at lumbay. Ang araw ay magtatapos nang may hamog sa mga daanan at sinasakop ang siyudad tungong kadiliman. Wala ka pa rin.

Nagsimula ang pag-ulan tuwing tanghali. Kaunting araw at muling magbabalik ang ulan na nagpapahiwatig ng mas mahabang pananatili. Ang init ng tanghali ay naging lamig na dati'y sa gabi lang dumarating. Mas mahaba na ang ulan kaysa araw, ang lamig kaysa init, ang lumbay kaysa saya.

Nagsimula ang pag-ulan tuwing hapon kasabay ng makapal ng hamog. Ang alas singko'y pagluha ng langit. Ang mga kalye'y nalulunod. Magtatapos ang araw na walang araw, ang dilim ay mas madilim sa anino. Ang lamig ay mas malamig sa yelo. Wala ka pa rin.

Nagsimula ang mas mahabang pag-ulan sa gabi habang lahat ay nagkukukot sa kanilang mga higaan. Nagkukulang ang kumot, nawawala ang init. Mas humihigpit ang yakap sa unan. Mas lumalawak ang kuwarto. Nasasanay sa tunog ng ulan sa bubungan; hindi na siya estranghero, hindi na siya bago.

Wala ka pa rin. Ang narito ay ang lamig na laging nakamasid sa bintana, kumakatok sa pintuan; pahiwatig ng walang hanggang tag-ulan. #

Friday, 3 May 2019

Pagbabalik sa Vergara Alley

Masikip ito noon para sa ating dalawa. Hindi tayo magkasya kapag sabay tayong bumibili ng kape at sigarilyo sa 7/11. Nag-aalala pa tayo sa maaapakang pusa tuwing madaling-araw kaya’t banayad nating binabagtas ang makipot na eskinita
hanggang sa masaulo nating pareho ang mga bitak at mga nakausling semento
hanggang sa hindi na tayo napapatid at nasanay maglakad nang may pag-iingat.
Masikip ang Vergara Alley. Lumawak na lamang ito noong hindi mo na dinaraanan, noong ibang kalye na ang iyong tinutungo, magkaibang bahay na ang ating inuuwian.
Akala ko’y saulo ko na ang eskinitang ito; masyado pala itong malawak para sa mga nag-iisa.
###

Friday, 9 November 2018

Ulap

Sa maikling oras na kasama ko siya, hindi ko sigurado kung siya ba ang yakap ko o ang ulap. Tag-ulan sa aking dibdib. ###



Monday, 22 October 2018

Encounters

Mabilis lang 'to. Patayin ang ilaw. Humiga sa kama. Patugtugin ang Feelings ng Up Dharma Down sa Spotify, Youtube, etc. bahala ka. Basta sandali lang ito.

Araw-araw tayong pinapanday ng buhay para sa digmaan na hindi natin alam kung kailan darating (ngunit ang araw-araw naman ay digmaan: mga personal na tunggalian na umaalpas sa mga kontradiksyon ng lipunan).

Araw-araw tayong nagagalit at nanunuyo, namumuhi at nagmamahal.

Minsan, nakakalimutan na nating mabuhay at nasanay na tayong maging bahagi lamang ng isang siklong nabubulok hanggang kamatayan.

At ika'y dumating. At ika'y dumating. 

Kumusta ka, hatinggabi? Kay tagal nating hindi nagkita. ###

Monday, 27 August 2018

Paalam, Aming Anghel

Maraming masasayang bagay sa daigdig, Angel Gab. Masarap magmahal, masarap umibig. Kasama din nito ang sakit, mga paglisan at pamamaalam. Ngunit lahat yun ay kasama ng buhay. Ito ang tamis at pait ng mga mortal. 

Hindi mo na ito mararanasan ngunit sana'y madama mo ang tamis ng aming pagmamahal lalo na ng mga magulang mo. 

Mahal ka namin at lagi kang nasa aming puso. Isama mo ang mga yakap namin sa iyong paglalakbay. Paalam Baby Angel Gab. Mahal ka namin lagi't lagi. ###

Sunday, 24 June 2018

Parbangon

Parbangon.
May hindi sinasabi ang mga dahon.
Sa pagitan ng liwanag at dilim, nakabantay sila sa bawat yapak, bawat hingal, at bawat pagtatangkang huwag mangamba.
Hindi nila sinasabi ang ngalan ng mga nauna, mga nag-iwan ng mumunting bakas.
Hahayaan ka nilang sundan ang mga daang natahak,
mga bundok na hindi mo akalaing may lalim tulad ng dagat,
may lawak tulad ng kalawakan.
Hindi nila sinasabi
na ang mga ngalan ay hindi na muling mabibigkas kailanman ngunit
hindi ito paglimot. Ito ay pagpapatuloy
at pagpapaalala. 
May lihim ang mga dahon. ###

Saturday, 16 June 2018

Malungkot ang lungsod

Kasama yata nitong ulan ang lungkot. Maghapon nasa kama ngumit maghapon ding pagod.

Bubuksan ang Instagram at makikita kang masaya na hindi na ako ang kasama. Magdi-deactivate ng Facebook, ng Instagram, etc.

Tanghaling tapat pero nakatambay pa rin sa kama. Titingin sa bintana. Maulap pa rin. Malamig pa rin. Maulan pa rin.

May kasama talagang lungkot itong ulan. Naalala ko bigla yung tulang naisulat ko noon, ganito rin yata ang pakiramdam ko ngayon - "tag-ulan sa aking dibdib at hindi ka kasama."###

Wednesday, 16 May 2018

"If it feels right, all's okay"

Tinanong ko siya matapos ang mahabang intro, "So, anong gusto mo, lalaki o babae?" tanong ko.

Ngumiti siya ng kaunti. 'Yung tipong may sundot sa gilid ng labi na parang alam niyang aabot kami sa usapang ganoon.

Kasama ko siya araw-araw sa opisina. Isa o dalawang taon na yata ngunit madalang kaming mag-usap. Nasa IT department siya, nasa field operations ako. Hindi nagtatagpo ang mga mundo namin at laging nasa pagitan kami ng mga cubicle, steel cabinet, at printers. Ang pinakamahabang usapan namin na naaalala ko ay noong nagpatulong akong mag-install ng Adobe InDesign.

Ako: May installer ka?

Siya: Um, meron yata. 

Ako: Pa-install naman...if di ka busy. 

Siya: Sige.

Ako: Thanks poooooo. *pabebe*

Laptop: ...

Mesa: ....

Coffeemaker:...

Boss namin: .....

Sa mga ganitong office party lamang kami nagkakausap ng mas matagal at nakakapag-usap ng ng mas personal.

"So, ano nga? Okay lang namang di ka sumagot. Hahaha." pahabol ko.

"Um..." nagkagat labi muna siya bago sumagot at umayos ng pagkakasandal sa poste. Tumingin siya sa mga kasamahan naming nagvivideoke tsaka humithit ng sigarilyo. Tumingin siya sa akin.

"Depende. Hindi ko naman mapipili ang gusto ko. Basta masaya ako, at kung pakiramdam mo tama, wala namang isyu yun. Okay na sa akin kahit sino o ano pa siya."

Hindi ako umaasa ng matinong sagot pero pakiramdam ko ay nasa beauty pageant ako.

"Taray! Pak! Tangina! Ano na pota!" ang sabi ko sa loob-loob ko.

Marami akong follow up questions ngunit ni isa, walang lumabas sa aking bibig. May lamig itong hapon at tila napalibutan kami ng hamog na kanina pa nagbabantay sa aming ulunan. Malawak ang kalawakan, malawak ang Baguio, at pakiramdam ko, ako ang sentro de grabedad ng mundo sa mga oras na ito bago muling bumulong ang katotohanan sa aking kaliwang tenga:

"Huwag kang umasa."

Umalis na siya pabalik sa kumpulan habang hinihithit ko ang huling usok sa aking sigarilyo. ###

*titulo mula kay Puen ng Project S

Wednesday, 23 August 2017

Laundry Day

"Kung liligaya ka sa piling ng iba..."

Ito ang tugtog sa loob ng laundry shop. Medyo may tampuhan yata itong mag-asawang may-ari ng shop. Kanina pa ipinapapatay ng lalaki ang tugtog. Nakatingin lang sa labas si ate. Itinangay ng jeep ang pag-iisip. Mabilis ang takbo ng mga sasakyan sa labas. Nakikisabay ang busina ng mga jeep sa boses ni Imelda Papin, kasabay ng ikot ng mga laundry machine. Paulit-ulit. 


Ito siguro ang musika nila araw-araw. Ganito sila umiibig at nagtitiis. ###

Tuesday, 18 April 2017

"Magnanakaw ng panaginip"

Inagaw mo ulit sa akin ang magdamag.

Bumabalik ka lagi

At lagi rin akong hindi handa.

Tatawid ulit tayo sa magdamag-

Ako- na laging nakapako sa gabi,
At ikaw na laging lumilisan pagsapit ng umaga.

Inaagaw mo sa akin ang himbing

Nang hindi ko namamalayan.
Tumatawid tayo sa magdamag at
Ako ang laging nauupos pagdating ng umaga,
Ikaw naman ang panaginip na hindi nabubura. 

Paano ako kikilos, paano ako

aalis sa aking kama? ###

Free write. Timecheck: 1:16am. Matulog na tayo.