Kanina sa UP

Kanina, dumalaw ako sa UP. Tapos naalala kita. Gago ka. #

Ang hangganan

Ano ang hangganan?

‘Yung minsang humiga’t bumalukto’t ka sa paanan ng iyong kama. Tinitigan ang dingding at kesame na parang mayroong mapang magtuturo sa iyo ng hangganan ng lahat.

Ngunit hindi pa doon nagtatapos dahil babalikwas ka’t hahanapin ang bombilya sa iyong kuwarto na parang may bagong katauhang iluluwa at matagal nang hinihintay.

Pangungulila siguro ang nararamdaman mo. Gusto mong may umagos na luha sa pisngi para masabing sentimental ang sandaling ito. Ito ang kaganapan.

Maaalala mo siya – ang kinalimutan. Maaalala mo siya sa lambot o tigas ng kama, sa nalamukos na bed sheet at kumot, sa amoy ng unang nayakap at niyakap.

‘Yun ba ang hanggan ng mapang sinundan mo mula dingding tungong kesame? Siya ba ang hangganan, ang lahat?

Babangon ka’t hahaplusin ang buhok, bahagyang kakamutin ang batok tsaka hihilain ang makapal na buhok. Hihimasin ang batok baka mayroong bagong sugat na dumagdag, na sinasadya mong paduguin dahil sa labis na lumbay.

Ito ba ang hangganan?

Kukunin mo ang sigarilyo, sisindihan at papasuin ang sarili. Kukuha ka ng lapis o bolpen at isasaksak sa leeg. Hahayaan mong dumugo ang tinta sa kama, sa dingding, sa kesame. Isusulat mo ang hangganan. Ang hangganan muli ang simula.

Babalik ka sa unang sandali na malinaw pa siya sa iyong alaala. Ngunit wala kang makikita doon. Pagka’t ito na ang hangganan. ### 030812

Pangalawa

Noong hinawakan mo ang kamay ko habang naglalakad tayo paalis ng Cubao X, alam kong hindi na ako bibitiw pa.

Sigurado akong maingay noong Biyernes ng gabi pero pakiramdam ko, 'yung tibok lang ng puso ko ang umaalingawngaw sa paligid.

Pagkalagpas natin sa puwesto ni Manong Guard, binitawan mo ang aking mga kamay. Sabi mo 'lasing na yata ako.'

Sumakay ako ng taxi mag-isa. Ang wakas ng gabing iyon ang simula ng lahat. ###

Tungkol sa Ulan

"Ginalugad ng ulan ang mga
kalye ng ating memorya.
Muling binasa ang mga
Lansangang hindi na
Natin nilalakaran.
May panghihimagsik ang
Pagbabalik sa akin,
May panunuyo ang iyo."
- Mga PS sa Ulan

"Ganito ka nakikipag-usap sa akin.
Nag-uunahang patak
ang mga salitang
hindi masabi-sabi."
- Ulan sa Sunshine Park

###

Umaga

Naririnig niya ang kalampag ng takip ng kaldero. Kailangan na niyang maligo’t kanina pa nasasayang ang gas sa kanina pang kumukulong kaldero ng tubig.

Kakamutin niya ang ulo, at titingin sa bintana. Pipikit saglit tsaka hihilahin ang katawan. Ilang beses na syang nagigising ng alas-kuwatro ng madaling-araw, magpapakulo ng tubig panligo, matutulog at magigising ng alas-sais.

Titingin sa kesame. Inalis ang muta. Pagkahila ng kumot, nahulog sa sahig ang libro ng mga tula ni Pablo Neruda.

Paminsan-minsan may dumadalaw na kalungkutan sa kanyang pagtulog. At mamaya siguradong mapait na naman ang kapeng kanyang hihigupin.

Tumingin ulit sya sa bintana. Napansin niyang maulap lagi ang umaga simula noong gumigising na siyang mag-isa. ### 

Ang pagpaparaya ayon sa Up Dharma Down

Pinag-isipan kong mabuti kung sasabihin ko ba sa iyo na gustong-gusto kita. Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ito. Kahapon habang nakahiga lang ako sa dalampasigan, habang ipinapanalangin sa mga diyosa ng alon at buhangin na sana sa La Union na lang ako lagi nakatira, naisip ko na dapat pagkabalik ng Baguio ay mayroon na akong desisyon.

Pasensya na at ang babaw nitong pinag-iisipan ko. Sasabihin ko lang naman na gusto kita, wala namang na dapat kaso iyon. Sasabihin ko lang 'yung nararamdaman ko tapos okey na siguro.

Pero alam naman nating hindi lang iyon ang gusto ko. Gusto ko siyempre may sagot ka. Gusto ko siyempre na maging tayo. 

At alam kong hindi mangyayari 'yun.

Kaya, siguro, hahayaan ko na lang munang lumipas itong nararamdaman ko at sigurado naman akong mawawala rin ito. Sa mga susunod na buwan baka okey na rin ako. Sa ngayon, ayaw ko munang makita ka o makasama. Marami akong naaalala tungkol sa atin at hindi ko alam kung ako lang ba ang nagbigay ng malisya sa lahat ng iyon, at inisip na baka may gusto ka rin sa akin. Torpe lang talaga ako minsan. Hindi ko na yata malalaman kung ano ang nararamdaman mo para sa akin. 


Ang iyong mangingibig, E. 

###

Ang kalungkutan ayon kay Bon Iver

Madaling-araw na noong ipinarinig niya sa akin mula sa kabilang linya ng telepono ang kanta. Hindi ko maintindihan 'yung lyrics. Pero sabi ko, 'uy ang saya naman niyan.'

'Yun na 'yung huling usap namin tungkol sa mga paborito niyang kanta. Sabi nya, para sa akin daw 'yun. Naalala ko lang, pinakinggan ko ulit at binasa ang lyrics. 

###

Sa Vergara Alley

Tumingala ako sa langit. Umaambon ng kalungkutan.

Binabasa nito paunti-unti ang aking pisngi, pilik-mata, labi at buhok at palad at mga bubong, ang daanan.

Naninilaw ang paligid. Pakupas itong alaala. Katulad noong minsang humingi ako ng sigarilyo sa’yo, dito rin, sa ilalim ng streetlight, may pamamaalam, di tiyak na distansya, di tiyak na muling pagkikita, na laging sumasagi sa aking nalulungkot na isipan.

Napakakipot ng eskinita ng Vergara ngunit lubhang malawak ito para sa aking pag-iisa.###

Sulat I

X,

Nakita ko na yung picture niyo. Sabi ko sa kaibigan ko naka-move on na ako. Pangatlong shot 'yun ng vodka. Sabi ko, wala nang dahilan para hindi umusad sa buhay. Masaya ka naman. Masaya ako kapag masaya ka. Tangina mo John Lloyd Cruz. 

Masaya naman ako talaga. Tuwing alas-sais nga, pagkatapos ng trabaho, pumupunta ako sa tambayan nating cafe tapos magbabasa ng mga tula ni Pablo Neruda. Sinong matinong tao ang gagawa noon? Gago. 

Masaya naman talaga ako. Paminsan-minsan, nagpapadala lang ako sa mga kalungkutan. Hindi lang naman tungkol sa iyo. Tungkol sa trabaho, tungkol sa sweldo, tungkol sa alak, at sa trapik. Pero alam mo, kapag nalulungkot ako sa mga bagay-bagay, naaalala kita. Ikaw yata ang diyos ng kalungkutan at hindi mo nakalilimutang dalawin ako lagi, madalas. 

Isinusulat ko ito dahil nalulungkot ako. At tuwing binabalik-balikan ko ang mga larawan natin noong huli tayong nagkita, kung saan ginawa mong malinaw na nasa point A ako at ikaw ay nasa point B, gumagaan naman lahat. Isang shot lang ito. Tumigil na kasi akong manigarilyo. Nasa proseso pala.

Kapag nararamdaman ko nang nalulunod na ako sa sarili kong kalungkutan, naaalala kita. Inililigtas mo lagi ako sa sarili kong kalungkutan.

Lilipas din ito katulad ng lahat ng mapait na nangyari sa atin. 

May matamis ding alaala ang lahat. Hindi ko lang nalalasahan ng lubos ngayon. 

-E

### 

Terminal

Ang terminal ang simula lamang lahat. Hindi dapat tayo nagpapaalam. ###  

Mga PS sa Ulan

I.
Tila salita ang tunog ng mga patak ng ulan
sa bubong at sa kalsada.
Pinupuno nito ang isipan ko.
Agos.
Umaagos ang mga salita
mula tenga tungong labi.
Sa paglabas ng unang salita,
Napulupot ang lambot ng dila.
Tuluyang nilamon ng mga salita
ng ulan
Ang sarili kong mga kataga.

II.
Ipinangako ng maitim na ulap ang maghapon at mahabang panaginip sa malamig nating mundo.

III.
Sa pagtanaw ko sa bintana,
Gumuguhit sa espasyo na abot tingin
Ang mga ambon.
Wala ka pa,
At kasamang inihugas ng
rumaragasang tubig sa kanal
ang aking katinuan.

IV.
Ginalugad ng ulan ang mga
kalye ng ating memorya.
Muling binasa ang mga
Lansangang hindi na
Natin nilalakaran.
May panghihimagsik ang
Pagbabalik sa akin,
May panunuyo ang iyo.

V.
Bumabalik ang kaalinsanganan
Ng lungsod.
Nahahawi ang mga ulap
sa ating pagitan.

###

Pasipiko sa aking dibdib*

Maaalala mo ‘yung taong nagsabi sa’yo dati na ikaw ang Pasipiko ng kanyang dibdib. At mag-iisip ka kung anong nangyari sa inyong dalawa at kung paanong nilamon ng distansya ang kwento niyong dalawa. 

Tapos, sa loob ng opisina, pasado alas-sais na.
Hihigop ka ng kape.

Titingin sa monitor.

Bubuksan ang Facebook, at hahanapin ang pangalan niya.

At babalikan mo kung paanong pinalagpas mo ang sana’y pinakamagandang kaganapan sa iyong buhay.

Maaalala mo kung paano niya sinabing

  

“Ikaw ang Pasipiko sa aking dibdib,” at kung paanong nawala ang kanyang tinig nang hindi mo namalayan.

At maiisip mo,

ang layo na nitong ilalim sa kanya. Sa inyong dalawa ikaw itong nalunod, sumuko, at naiwan sa ilalim ng sarili mong kababawan**. Ganito pala ang magmahal. ###

*Naalala ko lang dahil sa librong nakita kong inilabas ng Ateneo Press sa kanilang facebook account
**Paumanhin kay Piya Constantino sa paghiram sa phrase na 'nalunod sa sariling kababawan'

Resolutions and cliches

IV.

But these cigarettes have taught me to ignore spaces, omit punctuation, have poetic license, and send wrong signals of passion and hatred. Maybe I should get another coffee, write more doodles and don’t expect any reply at all. ###

5pm

Maingay ang mga tao sa opisina kanina. Alas singko na kaya lahat parang nasa kwentuhan mode na. Kanina pa kasi nila tinitiis 'yung amoy ng bagong pinturang kabinet na amoy pintura (wala nang iba).

Kung anu-ano nang ritwal ang ginawa namin para mawala ang amoy - maglagay ng suka galing Ilocos, magsindi ng malalaking scented candles, etc. At napagtanto namin na ang tanging solusyon ay ang umalis ng opisina. 

Hindi ko alam pero habang nag-iingay sila, nakararamdam ako ng inis at iritasyon. Sa totoo lang, ilang linggo na yatang ganito. At ngayon ko lang yata talaga na-realize kung bakit ako naiirita sa bagong ka-opisina, sa tahimik naming ka-opisina, at sa mga maiingay naming ka-opisina.

Kaninang lunch, nagpaalam ako na magbabayad ng bills sa SM pero sa totoo lang gusto ko lang mag-isa. Ganito 'yung pakiramdam noong malaman kong nilalandi ng kaibigan ko 'yung dati kong ka-MU (napaka-Daniel Padilla at Kathryn Bernardo ng term na to). 'Yung tipong pupunta ako ng bar tapos iinom ng isang vodka tonic o beer, o yung magkakape sa isang tahimik na coffee shop at kunwari magsusulat.

Ang totoo, hindi na ako ang sentro ng mga kwentuhan. Hindi na ako laging pinapansin ng mga tao. Hindi na ako ang pinakabata sa opisina. Hindi na ako ang bunso ng mga tao at may mga bago nang bata na pinagkakatuwaan at binibigyan nila ng atensyon. 

Ang totoo, gusto ko sa akin lang ang atensyon ng lahat ng tao.

Kaya, alas singko na. Pero hindi ako pupunta sa Rumours Bar at iinom ng beer, o tatambay sa Ionic at oorder ng kape, dalawang tasa, at pagmamasdan ang Session Road na parang may bago lagi.

Ngayon, tatahimik muna ako dito sa aking desk, mag-iisip kung anong pwedeng gawin bukas habang nagpapaalam na ang lahat ng tao.

Kinuha ko ang tumbler ko na regalo sa akin ng boss ko, pinuno ito ng mainit na tubig tsaka nilagyan ng Kopiko black.

Magpapanggap kunwari na may tinatapos pang trabaho kahit wala naman. Ang gusto ko lang ay saglit na katahimikan.

Binalikan ko ang lahat ng bagay, ang lahat ng kaganapan, at kung ano ba ang tingin ng mga tao sa akin.

Ngayon, oras ko naman. Kailangan ko munang mag-ipon ng katahimikan para sa sarili ko. Pakiramdam ko, gasgas na yata ako. O di kaya'y nangungulila sa isang bagay na hindi ko masabi kung ano talaga. Hindi naman ito pag-ibig. Hindi naman ito alak.

Mamaya, pagkauwi ko, baka pagkahiga ko sa kama, pagkatitig sa kesame, maalala ko kung anong gusto at hinahanap ko sa buhay. Para bukas, hindi ko na sinasaksak at minumura sa isip ang mga ka-opisina kong wala namang kinalaman sa personal kong mga kontradiksyon sa buhay.

Ang gulo ng isip ko. Makahigop muna ng kape. 

### 

Hating-gabi

I. 
Ilang pulgada lang pero parang lumalayo, lumalawak lagi ang ating pagitan.

Paano kaya ako matutulog sa susunod na mga gabi kung nasasanay na ako sa hilik mo? Paano kaya
bukas wala ka na, at babalik ulit ako sa simula.

II.
Nasanay na nga ba akong hindi nasasanay? Dumadalas na itong pangungulila sa mga bagay na hindi ko sakop, hindi teritoryo nitong itinakda kong pag-ibig.  

III.
Kukumutan muna kita ngayon ng pag-ibig kong inimbak sa puso ng bulubunduking Kordilyera, at pinatamis ng kape ng Kalinga.

Patayin na lang natin ang ilaw at magpanggap na walang darating na umaga.

###   

Simula

Gusto kong bigyan ng hangganan itong espasyong inilalaan ko sa iyo subalit nahihirapan akong itakda kung hanggang saan o kung gaano kalawak. 

###